Prologue.

Wiesz może jak to jest, kiedy kogoś kochasz i jednocześnie nienawidzisz?Ja tak.
To przykre kiedy stracisz swój skarb, prawda? Głupie pytanie. Oczywiście !
Dla mnie skarbem i szczęściem była rodzina. Niestety. Dzisiaj nawet najmniejszy błąd, może zniszczyć wszystko. Wszystko co kochasz. Wszystko co masz. Wszystko.

,, ...Nic nie trwa wiecznie..."

Ludzie nie są święci, a tym bardziej ja. Charlotte to, Charlotte tamto. Dlaczego po prostu nie Charlie? To pełne imię, przypomina mi o tym pięknym życiu, które kiedyś miałam. Jedna osoba była najważniejsza. Nawet ważniejsza od pozostałych. Ta, która w najgorszych momentach pomagała ci przezwyciężyć strach. Ból. Nawet pomogła przejść przez głupotę, którą teraz dobrze widać.
Dziadziuś. Nigdy dziadek. W moim słowniku nie było i nie ma takiego słowa. To on, mój bohater, mój Anioł Stróż, czuwał. Wtedy kiedy było źle, i wtedy kiedy dobrze. Było, minęło. Niestety.

,, ...Nic nie trwa wiecznie..."

 Taak. To chyba cytat którego się trzymam. Ale przecież to prawda! Nic nigdy nie trwa wiecznie. Więc kiedy wydaje ci się że to sen, mówisz: ,, To nie dzieje się naprawdę! " , lepiej korzystaj póki możesz. Później będziesz żałować, że nie spróbowałeś.

Dlaczego życie jest do dupy? Chyba nikt nie zna pełnej odpowiedzi, na to pytanie. Ale ja znam je w połowie.

Jest w nim za dużo cierpienia i bólu. O wiele za dużo.

Kiedy los w końcu chce dać ci trochę przyjemności, uważasz to za podstęp, odrzucasz. Biegniesz, potykasz się. Upadasz, umierasz.

Korzystaj z tego co masz, bo kiedy tego zabraknie... po prostu.... umierasz....i koniec.


______________________________________________________________________________
o taak ! prologue już jest! do kompletu brakuje mnóstwa komentarzy! czekamy!